8 July 2013

Mak, Aku, dan Lauk-pauk.

Tahun lepas, waktu cuti raya sebulan setengah, aku balik Malaysia. Of course lahhh best kan balik Malaysia.

Haha.

Okay, aku gelak sengsorang. Orait, sambung cerita. And waktu tu, dalam lepas raya. And cuti sekolah dah habis.

So, macam biasa, Mak Abah and Dibah akan keluar rumah and pergi sekolah, pergi kerja. Selalunya, waktu petang petang nak dekat senja baru dorang balik.

And then, one day, aku try bungkus makanan kat luar. Boring lak masak sendiri, makan sendiri.

Nokhare, boleh tahan mahal makan kat luar. Disebabkan duit tak cukup, aku hanya mampu beli lauk pauknya je. Nasi aku masak sendiri kat rumah.

Then, tertiba, Mak call.

'Along kat mana? Mak otw balik rumah ni. Balik rumah cepat. Jangan nak merayap sangat.'
Haha, Mak aku cukup takut bila dengar aku ada kat luar rumah. Mak aku cepat betul rasa insecure donno watfor bila kau keluar rumah. Entah, rasa macam puteri raja pun ada. Luls haha.

So, sampai kat rumah, aku masak nasi, and panaskan lauk yang aku beli tadi. Lapar gila kot. Memang tak sabar lahhh nak makannya.

15 minit lepas tu, Mak aku sampai. Dah buka pintu apa semua, aku tolong bawak barang Mak apa semua ke dalam rumah.

Mak memang nampak letih setiap kali balik kerja. Aku bukakan kipas. Bagi air sejuk.

Aku tanya dia, 'Mak, mak dah makan belum?'

'Belum lagi, Along. Along dah makan?', kata Mak.

Tertiba kau teringat lauk-pauk yang aku beli. Nasi dah ada. Lauk dah panas dah. Tapi, aku beli untuk sorang. And takkan aku nak makan sorang. Habis tu, Mak nak makan apa? Takkan nak bagi biskut kot?

So, aku decide aku tipu Mak aku.

'Eh Mak, Along dah makan dah. Kenyang lagi ni. Mak makan lah lauk yang Along dah panaskan tu'

'Betul Along dah makan?'

'Betul, Mak. Jangan risau.'

So, aku cepat cepat hidangkan nasi and lauk yang aku dah beli tu. Rasa macam seronok gila bila melayan orang. Lagi lagi, orang tua kita.

Takkan waktu sakit je time kita nak layan dorang? Rugilah. Aku tahu layanan aku ni tak seberapa kalau nak banding dengan korang.

'Mak makan dulu ye Along. Terima kasih tau. Sayang Along'

Aku yang duduk sebelah Mak, rasa terkesima sekejap. Betul ke apa yang aku dengar. Aku try rewind balik ucap kata Mak aku tadi.

'Mak makan dulu ye Along. Terima kasih tau. Sayang Along'

Mak aku ucap terima kasih kat aku. Itu point dia.

Orait, serious rasa macam anak derhaka gila. Bayangkan, ni lah 1st time aku hidangkan Mak aku makanan, itupun, lauk yang aku beli, bukan masak sendiri, and Mak aku ucap terima kasih kat aku.

Sedangkan, Mak aku dah hampir 20 tahun, bagi makan kat aku, masak untuk aku, buat aku air time aku sakit, apa semua, jarang sekali, atau tak pernah aku rasa, aku ucap terima kasih kat dia.

Selama ni, aku anggap benda benda yang Mak masak apa semua tu, dah memang tanggungjawab dia. Teruk kan?

Dan aku percaya, Mak memerlukan penghargaan daripada orang sekelilingnya walaupun tidak diminta.

Ucapan seringkas terima kasih pun dah cukup untuk Mak. Penat kot masak masak. Lagi penat kalau orang tak ucap apa apa.

Serious, rasa rugi gila hidup 20 tahun, tapi tak pernah nak hargai Mak. Benda simple macam ni pun, aku dah failed.

Malu kan? Cuba fikir balik, korang ada ucap terima kasih setiap kali Mak korang masak? Kalau ya, baguslah. Kalau ya lah.

'Along, Along okay tak ni? Tertiba je senyap?', sapa Mak sambil senyum ke arahku.

'Haha, takde apa, Mak. Termenung kejap', jawab aku.

Sejak daripada saat tu, aku tercari cari cara untuk hargai orang orang di sekeliling kita. Dengan permulaan ucapan terima kasih.

Cerita di atas adalah rekaan semata-mata. Sekian.

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...